In Japan zie je vaak kopjes zonder oor. Dat is geen toeval, maar een bewuste keuze. Het idee erachter is eenvoudig: als het kopje te heet is om vast te houden, dan is de thee nog te heet om te drinken.
Door het kopje met beide handen vast te pakken, voel je de temperatuur direct. Je wacht vanzelf even. Dat moment van pauze hoort bij het ritueel. Het nodigt uit om niet te haasten, maar om aandacht te hebben voor wat je doet.
Een kopje zonder oor brengt je terug naar de basis. Warmte voelen. Even stilstaan. Pas drinken wanneer het klopt. Het maakt van iets alledaags een klein bewust moment.
Heel lang is dit mijn favoriete glazuurkleur geweest. Een prachtige turquoise-blauwe kleur waar ook nog wat verloop in zit.
Dit kopje is op de draaischijf gemaakt en daarna op 1220 graden gestookt, het is steengoed en kan in de vaatwasser.
